Ik dacht dat ik verder moest zijn...
Heb jij ook weleens het gevoel dat je verder had moeten zijn?
Dat je herstel langer duurt dan je had gehoopt.
Dat je hoofd al veel verder is dan je lichaam.
Dat je naar anderen kijkt en denkt: "Waarom lukt het mij nog niet?"
Ik ken dat gevoel ook en sterker nog: ik stond huilend stil op een brug en achteraf besef ik dat die brug misschien wel één van de belangrijkste lessen van mijn leven heeft geleerd.
Bekijk hieronder ook de video waarin ik dit persoonlijke verhaal vertel.
Mensen zien vaak alleen waar je nu staat
Laatst kreeg ik een reactie onder één van mijn video's.
Iemand schreef:
"Marian, ik volg je al jaren. Jij bent echt een voorbeeld van een sterke vrouw. Een echte powervrouw."
Wat een ontzettend lief compliment en tegelijkertijd zette het me aan het denken want hoewel ik ontzettend dankbaar ben voor zulke reacties, voel ik me lang niet altijd een powervrouw.
Wat je op social media ziet, is vaak maar een klein stukje van iemands leven.
Je ziet iemand lachen, je ziet een mooie foto, een video, misschien een mooie wandeling,
Je ziet iemand op een podium staan maar je ziet meestal niet de weg die eraan vooraf is gegaan.
Je ziet de tranen niet en de twijfel niet.
De dagen waarop iemand dacht dat het nooit meer goed zou komen en misschien doe jij dat zelf ook wel.
Misschien kijk je naar anderen en denk je:
"Waarom lukt het haar wel en mij niet?"
Terwijl je eigenlijk alleen naar het eindplaatje kijkt.
Mijn hoofd was al veel verder dan mijn lichaam
Na mijn chemobehandelingen wilde ik eigenlijk maar één ding: weer verder gaan met leven, genieten, energiek en sprankelen zijn en mijn leven weer oppakken.
Vooral wandelen want ik had echt een jasje uitgedaan. Mijn conditie was ver te zoeken, mijn spierkracht was grotendeels verdwenen en mijn energie was minimaal.
Ook mijn hart had door de behandelingen een flinke klap gekregen.
Toch zag ik mezelf in gedachten alweer lange wandelingen maken en in mijn hoofd was ik eigenlijk alweer de 'oude' Marian maar nu weet ik ook dat ik niet meer de oude hoeft te zijn maar de nieuwere mooiere versie.
Misschien herken je het wel dat:
Je hoofd maakt plannen alleen je lichaam zegt iets anders.
Je wilt vooruit maar je lijf trekt aan de rem.
De brug waarop alles veranderde
Samen met een vriendin ging ik wandelen en na een paar kilometer kon ik niet meer.
Ik stond stil op een brug en ik keek op mijn smartwatch en zag dat ik een hartslag van 176 had en dat voelde ik ook wel.
Mijn vriendin keek me aan en zei: "Marian... ga eerst maar even zitten."
Daar zat ik. Op een brug.
Verdrietig, gefrustreerd en teleurgesteld omdat ik vond dat ik verder had móéten zijn en misschien herken je dat gevoel ook.
Dat je vooral teleurgesteld bent in jezelf omdat je denkt dat het sneller had moeten gaan.
Waarom denken we eigenlijk dat we verder moeten zijn?
Dat is een vraag waar ik later veel over heb nagedacht.
Waarom zijn we zo streng voor onszelf?
Misschien omdat we onszelf vergelijken met anderen.
Misschien omdat we onszelf vergelijken met wie we vroeger waren of
misschien omdat we vergeten hoeveel we eigenlijk al hebben overwonnen.
We kijken vaak alleen naar de afstand die nog voor ons ligt terwijl we nauwelijks stilstaan bij de weg die we al hebben afgelegd. Dat is eigenlijk toch best wel jammer want juist daar zit zoveel kracht.
Soms lijkt het leven op een brug
Sinds die dag kijk ik anders naar bruggen.
Soms moet je eerst omhoog en at kost energie.
Soms voelt het alsof je nauwelijks vooruitkomt terwijl je juist dichter bij je bestemming bent.
Soms staat een brug open.
Dan kun je boos worden, gefrustreerd raken, ongeduldig worden maar hoe hard je ook moppert...
Die brug gaat echt niet sneller dicht.
Sommige dingen hebben tijd nodig zoals: herstel, vertrouwen, genezing, persoonlijke groei, zelfliefde.
Het laat zich allemaal niet opjagen.
De oude Marian hoefde niet terug te komen
Over een paar weken loop ik de Nijmeegse Vierdaagse.
Als alles goed gaat, loop ik opnieuw over verschillende bruggen en ik weet bijna zeker dat ik dan terugdenk aan die ene brug.
De brug waarop ik dacht dat ik nooit meer de oude Marian zou worden maar inmiddels weet ik iets wat ik toen nog niet wist.
Het doel was nooit om de oude Marian terug te krijgen.
Het doel was om verder te groeien, om een nieuwe versie van de Marian te worden.
Misschien sta jij ook op een brug
Misschien lees jij dit terwijl je zelf op een brug staat.
Misschien ben je aan het herstellen van een ziekte, van een burn-out, van een verlies, van een scheiding.
Misschien probeer je jezelf opnieuw te vinden of
misschien voelt het gewoon alsof iedereen om je heen verder is dan jij.
Dan wil ik je dit heel graag meegeven:
Kijk niet alleen vooruit.
Kijk ook eens achterom.
Zie hoeveel je al hebt overwonnen.
Zie hoeveel stappen je al hebt gezet want echte kracht zit niet in nooit vallen.
Echte kracht zit in steeds weer opstaan.
Stap voor stap en brug voor brug.
Soms huil je omdat je denkt dat je niet verder komt en later huil je omdat je beseft hoe ver je eigenlijk al bent gekomen.
Gun jezelf vandaag één vraag
In plaats van jezelf af te vragen:
"Waarom ben ik nog niet verder?"
Vraag jezelf eens af:
"Hoe ver ben ik eigenlijk al gekomen?"
Misschien is het antwoord veel mooier dan je denkt.
Tot slot
Als je tot hier hebt gelezen, wil ik je graag nog één ding meegeven.
Jouw tempo is jouw tempo en je hoeft alleen maar de volgende stap te zetten en daarna nog één en daarna weer één want uiteindelijk kom je verder.
Stap voor stap.
Brug voor brug.
Accepteer dat wat er is. Laat los wat is geweest. Geniet en heb vertrouwen in wat kan zijn.
With love,
Marian
Uitgelicht:
- Affirmaties werken niet als je jezelf blijft tegenhouden
- Start hier: De Identiteit Shift — verander het verhaal dat jou tegenhoudt - €22
De Identiteit Shift Bundel - inclusief het Boek Gedachten en Mooie Momenten - €37 - Waar je steeds terugvalt in oud gedrag en wat dit zegt over je zelfbeeld
- Gratis meditatie voor het loslaten van angst en stress in je leven.
- Volg me op Instagram!
- Connect met mij op Facebook!
