jos, dank je voor je tips, maar dat gebeurde hier al allemaal;
alleen, we zijn met twee om hem op te voeden en als je hierin niet overeenkomt is het niet zo simpel, ik wil hier niet verder over uitwijden;

ben blij voor jou dat je toch een uitweg ziet;
ik heb zelf een sociaal beroep en ben ervan overtuigd dat “hulp”, de” juiste en beste hulp” individueel verschillend is

en daar wordt soms lang naar gezocht;
omdat inderdaad niet iedereen hetzelfde inlevingsvermogen heeft; (de hulpverleners dan)

als ik zo hoor, vind ik het niet juist dat men van je zegt” dat kan niet”,(dat jij mensenkennis hebt en inlevingsvermogen) jij zal toch wel best zelf weten hoe “je binnenkant” eruit ziet; en autisme heeft zoveel graden,
persoonlijk zet ik niet graag mensen in vakjes, een mens is een mens met zijn kunnen en zijn,

wat ppdnos is weet ik niet, ga het eens opzoeken
ik wens je het allerbeste en blijf zoeken jos

Ben pas op 22 jarige leeftijd bij toeval na een interesse test van een hoge school erachter dat ik pdd nos heb veel paste in elkaar dan krijg je een klap.

Ben wel veel psychologen en al afgeweest maar zei heel erg weinig altijd.en ik ging drugs gebruiken en ik raakte los, ik kreeg vrienden woonde op mezelf met nog 2 andere slechtste tijd van me leven,
er ging een wereld open voor mij dat wel.

En dat klinkt raar maar dat ik eraan ben begonnen heb ik geen spijt van ben door drugs positief veranderd in vergelijking met vroeger kreeg wat meer zelfvertrouwen alleen veel te veel en veel te lang mee doorgegaan daar wel spijt van. wil nooit meer zo worden als vroeger dat is geen leven oordeel niet te snel over drugs hoeft niet altijd slecht te zijn. roken is dat ook, veel koffie is dat ook, patat is ook kankerverwekkend.
keer in vakantie of met je verjaardag kan geen kwaad.

Gaat erom dat jij de controle hebt en niet andersom zoals in mijn geval. als je zoon de controle nog heeft en niet zo zeer de drang dus het niet moet hebben en de verantwoordelijkheden en verplichtingen nog nakomt hoeft het niet zon heel groot probleem te zijn zeker blowen niet mits je het niet te vaak doet.

en wat heel belangrijk is maak het bespreekbaar,
laat hem erover kunnen praten met jou het kunnen toegeven, zonder oordeel, ruzies en trammelant dat heb ik gemist

daardoor vlucht je alleen maar meer in gebruiken, en blijf je weg want als je thuis komt begint het weer. je maakt de afstand nog groter.

Gevolg gevlucht op mezelf wonen met 2 huisgenoten was geen goede keuze maar k moest wel k moest daar weg.

Kijk niet naar het probleem maar naar de oorzaak,
vraag hem eens na te denken over waarom gebruik ik het laat hem daar maar weekje over nadenke of langer

niet omdat lekker is of omdat je niet kan slapen zonder een joint dat is fucking bullshit en zit alleen ma tusse je ore niet jezelf voor de gek houden, als jij half uur met je arm in de lucht houd terwijl je ligt en op en neer doet val je ook daarna zo in slaap.

of medicatie dat die niet zoveel denkt risperdal bv je hersenen moeten moe worden om te slapen en toestanden in je hoofd werken daar niet egt aan mee. door wiet word je moe of van het op en neer doen van je arm heel lang en dat ook zonder die joint.als ik overtuigd ben te slapen slaap ben ik overuigd niet te kunnen slapen slaap ik niet.

wat betreft de studies, laat het hem met examens enz. eens vak voor vak doen vraag dat op school of dat eventueel mogelijk is. alles geleidelijk 1 voor 1 gestructureerd aanbieden en examen doen.

Dankzij een leraar die dat doorhad kon ik die examens 1 voor 1 doen en zo heb ik het gehaald met flink hogere cijfers dan voorheen.

hbo, universiteit weleens laten testen of dat niet te hoog gegrepen is? speelt meer mee dan alleen kennis en inteligentie heb mijn test in arnhem laten doen en koste wel wat paar tientjes maar dan heb je wat, daar kwamen dingen uit waardoor ik dus testen heb laten doen om bij pddnos te komen.

En ik wilde wel hulp maar gaat heel proces aan vooraf miss is die nog niet zover heb zelf contact opgenomen met verslavingszorg op eige houtje niemand wist ervan en dan wil ik ook gelijk hulp jaar tot 1,5 jaar later gesprek nummer 3 of 4 intake nog steeds laat dan maar 2e keer hetzelfde, 3e keer wel snel maar zelfde gesprekjes komt er niet verder mee.

andere instantie krijg je constant een nieuwe na 5 keer hoeft dat niet meer, duurt bij mij lang voor ik iemand zover vertrouw en wat vertel over mezelf en dan krijg je een nieuwe dan schiet dat niet meer op en als ik zeg dat ik wel mensekennis en inlevingsvermoge heb heel sterk zelfs kan de emoties letterlijk voelen soms, Nee dat kan ik niet want ben autist, dat kan ik wel dat kan jij niet dat kan ik wel dat kan jij niet bekijk het dan lekker wat heb ik daar aan?

een hulpkreet, van jos zo ervaar ik het; en sorry, maar daar kan ik niet naast kijken; ik heb een zoon die met hetzelfde probleem kampt,
het is moeilijk;
tegenslagen met de studies, een mengeling van faalangst, niet slagen, vrijheid niet aangekund bij het starten v d univ, enz…
en geen hulp v derden willen, denken sterk genoeg zij het alleen aan te kunnen, zich zelf uit een depressie gehaald ,tegelijk met een identiteitscrisis;maar nu rookt hij jointjes,om zich te ontspannen, anders kan hij niet slapen;

en o zo moeilijk bereikbaar hierin,
en de ontevredenheid met zichzelf, zich voortdurend vergelijken met leeftijdgenoten; niet kunnen loslaten
en
hoe goed je het als moeder ook allemaal weet, dit maakt voor hem(hen) geen verschil;

af en toe geeft hij dingen aan, zoals onlangs: ik moet naar mezelf op zoek,
dan denk ik; hij zit niet meer in de viciueze cirkel van een paar jaar geleden, en van mij krijgt hij dan ook alle kansen om dit te doen

jos, ik wens dat je je weg vind!!

voor mezelf, zijn er zoveel dingen die me rust brengen;

meer en meer: gewoon rustig doen wat ik te doen heb, zijn het (voor mij) saaie dingen, zoals sommige huishoudelijke klussen die steeds weerkeren, dan luister ik tegelijk naar mantra’s en zing ze mee

soms is het in de tuin werken, en dan gedachten als wolkjes laten drijven, of luisterend naar de geluiden van de natuur, zingende vogels op de achtergrond;

al wandelend in een bos, de natuur,

in de tuin zittend, zonder speciale aandacht voor iets, rustend en niets doende

en (spijtig genoeg) niet zovaak, langs het strand wandelend,
of luisterend naar het water van de fontein van mijn buurman zijn tuin, terwijl ik onkruid wied

zingend in het zangkoor, genietend van al die mooie stemmen,
omdat ik zo andere problemen van thuis even kan achterlaten

in ” de stilte” vind ik altijd rust,
en toch
”
soms ook temidden van drukte, omdat je zelf “stilte “bent, dan kan men je niet storen,

mijn lijst kan nog langer gemaakt worden, ik schreef op waar ik dit moment aan dacht
warme groet