Dankjewel dat je zo open deelt. Dat vraagt ontzettend veel moed.
Wat je nu ervaart is intens en zwaar, en ik ben zó blij dat je professionele hulp hebt en dat is echt een krachtig teken van zelfliefde, ook al voelt het misschien niet zo.

Soms begrijpen we niet waarom we ons zo voelen, zeker als we “alles lijken te hebben”. Maar je gevoel is echt. En het mag er zijn. Je hoeft je niet te schamen dat je even niet weet hoe je verder moet, dat is menselijk.

Blijf praten. Blijf delen. Met je hulpverlener, met de mensen om je heen. En weet dat je toekomst niet bepaald wordt door hoe je je vandaag voelt.
Je bent nog aan het helen. Het wordt niet altijd makkelijker, maar wél anders. En er komt echt weer licht aan het einde van de tunnel.

Ik stuur je heel veel liefde, kracht en positiviteit.
Weet dat je waardevoel bent en ook dat je niet je gedachten bent.

Dankjewel voor je reactie, Sandra! Wat een verdriet om jullie konijntjes..dat is zóveel in een korte tijd. En je vraag: Hoeveel kan een mens aan? Die is zó begrijpelijk.

En dan tóch… schrijf je over lichtpuntjes. Over dat het Universum zorgt dat je nét op het juiste moment dat ene artikel leest. En dat zelfs je man het oppikt. Super om te lezen. Synchroniciteit in actie en daar heb ik ook nog een blog van.

Ik stuur jullie allebei liefde, licht en positiviteit toe!

With love,
Marian