Excuus voor mijn late reactie. Wat ik onder ‘geen basis/ versta is dat ik nergens op terug kan vallen op wat naar mijn mening goed/okee/aanvaardbaar is. Wat ik eerder al zei, je krijgt niet zomaar een negatief zelfbeeld, dat komt ergens door, en zolang dat niet “opgelost” of sterk verbetert is, kun je dus niet zomaar gaan zeggen dat datgene ‘ineens’ niet meer belangrijk is, of nu wel goed is/aanvaardbaar is. Je maakt jezelf dan zomaar wat wijs waar jezelf helemaal niet achter staat.
Dus waar zijn de “bewijzen” dat je wel goed genoeg bent?

Ik kan nu totaal niet meer tegen “mooie” mensen, bij het zien word ik per direct depri, moedeloos en gefrustreerd en boos. Wat ik “mooie” mensen vind is natuurlijk wat IK vind. Ik vind mooie mensen, mensen die een mooi slank (bij vrouwen vooral) en atletisch zijn (vooral bij mannen) en natuurlijk een mooie ‘kop’ hebben. Dit is me totaal niet “opgedrongen” door de media o.i.d, maar gewoon door het dagelijks leven ze steeds te zien. Hier zou ik een stuk minder mee zitten als ik “gewoon” lekker zou kunnen sporten, maar wat al een paar jaar niet gaat vanwege fikse vermoeidheid’s klachten. Dus zit ik op dat vlak muurvast.

Je zou kunnen zeggen dat ik m’n overtuigingen zou moeten ombuigen, maar hoe buig je je mening om? je “vind” namelijk iets ergens van, en daar heb je je redenen voor. Je gaat bijvoorbeeld ook niet een lelijke broek (voor jou) “ineens” mooi(er) vinden en je er goed in voelen wanneer je ‘m draagt.

Zodoende….

Hoi Niek,

Er komen meteen een paar vragen op bij mij: Wat heeft geen basis? Kan je je nader verklaren? En waarom zou je depri worden van “mooie” mensen in de stad? Wat zit daar achter? Wat maakt dat je depri wordt van “mooie” mensen? En wat is “mooi”?

Indien je overtuigd bent de je (goede) redenen hebt om ongelukkig te zijn dan zal je je overtuiging moeten gaan ombuigen. De overtuiging heb je voor jezelf bepaald. Dat is misschien makkelijk gezegd dan gedaan maar het is zeker te leren!

Warme groet, Marian

Mvg,