Reacties op: Hoe om te gaan met negatieve mensen – 002

Door: Lieke

Lieke

Dankjewel voor deze podcast. Ik heb een collega waar ik naast zit die heeft een hele negatieve energie. Ik voel me zo aangesproken door alles wat je zei. Dankjewel voor alle tips.

Door: Dorien

Dorien

In antwoord op Dorien. Sorry, ik had tip 2 niet gelezen over het achterhalen van de oorzaak.

Door: Dorien

Dorien

Ik denk dat niemand uit vrije wil ervoor kiest om een negatieve instelling te hebben in het leven. Iedereen wil gelukkig en blij zijn. Soms kunnen er in het leven echter dingen gebeuren die ernstig zijn, traumatisch en zeer pijnlijk. Mensen kunnen elkaar soms nare dingen aandoen, en dan is het voor veel mensen heel moeilijk om anderen nog te vertrouwen. Als dit maar vaak genoeg gebeurt, dan worden mensen depressief, verbitterd en cynisch. Ik kan je uit ervaring vertellen, depressief zijn is het meest eenzame gevoel dat er bestaat. Ik kan me mezelf herinneren als klein meisje, vrolijk en onschuldig. Ik vertrouwde de mensen om me heen, ik hielp anderen, ik zag de wereld als een mooie plek. Ik was echt de vrolijkheid zelve tot mijn puberteit. In mijn jeugd ben ik zwaar mishandeld. Ik pluk hier nu de wrange vruchten van. Tegenwoordig moet ik iedere dag vechten tegen negatieve gedachten. Ik wil helemaal niet negatief zijn, ik wil liefde geven aan anderen en anderen oppeppen, maar eerlijk waar, soms heb ik er de energie niet meer voor en voel me intens leeg en ook negatief. En toen ik dit stuk hier boven las, besefte ik dat ik voor anderen dus ook zo over kan komen. Als negatief. Als een last. Als een blok aan iemand zijn been, terwijl ik zo graag gewoon een knuffel zou willen. Iemand die door mij heen zou kunnen prikken en me zou zien voor wat ik werkelijk ben. Gewoon een mens net zoals hij/zij, alleen dan met een rugzakje extra te tillen. Er was een tijd dat ik de dingen ook zag in termen van energie geven en krijgen van mensen. Ik vond sommige mensen inderdaad ook heel vermoeiend. Ouderen die steen en been klaagden over hoe eenzaam ze wel niet waren, of ziek en gebrekkig. Dat vond ik uiteraard heel sneu. Ik probeerde hen op te peppen, maar die aanmoedigen leken niet te helpen, waardoor ik me inderdaad moe voelde achteraf. Het voelt dan inderdaad aan alsof je leeggezogen bent. Maar nu ik mezelf zo hard ben tegen gekomen heb ik ineens meer begrip voor deze mensen gekregen en hoop en wens ik dat we allemaal meer begrip en liefde voor elkaar zouden opbrengen en niet over elkaar zouden oordelen. Je kan gewoon niet in iemands binnenste kijken. Je weet niet waarom iemand negatief is. Iemand kan de ergste dingen meegemaakt hebben. Maar als iemand een been breekt is er begrip en een grote dosis medelijden. Hoe zit het met de innerlijke pijn die een mens kan hebben? Die zie je niet. Toch is dat lijden vaak nog ondraaglijker omdat mensen het niet alleen niet zien, maar ook vinden dat die persoon zich niet naar de standaard normen in de samenleving gedraagt. Dus blijft iedereen er maar uit de buurt, want het is zo vermoeiend. Maar ik zeg dan: Wat kan het kwaad om lief en goed voor een ander te zijn? Ookal wordt dit niet altijd beantwoord. Dan doe je toch iets goeds? Oké, je bent misschien een beetje moe achteraf. Maar je hebt wel iets superliefs en goeds voor een ander gedaan. Je kunt echt trots zijn dat je dus niet aan jezelf dacht, maar onzelfzuchtig een ander hielp. Natuurlijk kost dit soms veel energie en moet je ook waken voor je eigen energie. Maar van liefde pept ieder mens op, ook de meest verharde en cynische mensen. Ik zeg dus, in tegenstelling tot dit artikel, ik hoop dat de “negatieve” mensen niet allemaal op een hoop worden gegooid en het stempel lastig krijgen, maar dat we naar de redenen zoeken achter dit gedrag en verder kijken dan “de negatieve vibe”. Alleen dan zullen deze mensen ontdekken dat er in de wereld toch wel redenen zijn om positief te zijn, dat er toch ook mensen zijn die anderen in nood helpen en een luisterend oor bieden, liefdevol en onzelfzuchtig.

Door: Jolanda

Jolanda

Ik heb een zusje die altijd negatief is. Er gebeurt werkelijk waar nooit iets leuks, alles is een verplichting. Haar motto lijkt wel: ‘het is nooit goed’ en vooral deze ‘het is altijd de schuld van een ander’.
Ik zit in een moeilijke situatie momenteel (er dreigt verkoop van mijn huis inzake een WSNP traject). Mijn zusje wilde een gesprek met mij aangaan in verband met een ruzie van vorig jaar. Met enige tegenzin ben ik dit gesprek aangegaan en heb haar o.a. gezegd dat ik het niet op kan brengen om langere tijd met haar om te gaan en dat ik mijn weinige energie nu voor mezelf nodig heb.

Weer thuis heb ik toch even gelachen (best gemeen, ik weet het). Daar waar ze had gedacht/verwacht dat ik alsnog ‘sorry’ zou zeggen, is er in geëindigd dat ze ‘helemaal niets meer met mij te maken wil hebben’. En dat vind ik helemaal oké!

Ik moet er wel bij zeggen dat ik vermoed dat mijn zusje narcistische trekjes heeft (het gemanipuleer, het altijd op de voorgrond willen staan) en jaren lang jaloers op mij is geweest omdat ik zogenaamd alles had (vooral geld). Dat zíj nu degene is geweest die kenbaar heeft gemaakt dat ze niets meer met mij te maken wil hebben, voelt voor mij alsof ze in haar eigen ‘val’ is getrapt. En het is niet netjes, maar stiekem ben ik best opgelucht. Ik kán niet met haar omgaan en hoef daar gelukkig ook niet meer mijn uiterste best voor doen.

Ik begrijp heel goed wat jij bedoelt met ‘kill it with love’ maar ik voel alleen maar ergernis als ik in haar buurt ben. En om niet de wind van voren te krijgen, houd ik mij meestal maar stil.

Het is jammer, ik heb maar 1 zusje, maar ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is en dat niet langer bij machte ben en dat ook niet meer wil zijn.