Reacties op: Hoe kom je af van je (beperkende) overtuigingen?

Door: Ferdy

Ferdy

Ondanks een onrealistisch optimistisme de beperkende gedachte: “Als ik onverwacht inkomen heb, krijg ik onverwachte kosten”.
Ik heb een rommelmarktartikelen-opbrengst van euro 8,00 én nog geen tien minuten later staat een buurman aan de voordeur dat de eerste bewoner van onze straat is overleden en ze geld inzamelen voor een krans, euro 10,00 per persoon…..

Tóch weer optismisme opgebracht: vandaag kwam een man aan de deur, a la de vroegere scharenslijper, en die bood aan de dakgoten te reinigen. Nou is dat bij mij niet nodig, want ik heb een passende ladder en beperkte hoogtevrees (wordt aan gewerkt!). Maar het bracht me wèl op het idee een folder te stencillen en daarin aan te bieden álle dakgoten in onze buurt voor de-helft-van-de-prijs schoon te maken….

Zegt T. Harv Eeker al niet: “Los iemand’s probleem op en het geld begint vanzelf te stromen”…?

Door: Jacqueline

Jacqueline

Het moeilijkste wat ik geleerd heb is toch wel mororrijden. Ik was 41 jaar, en iedereen zei, ik vind jou daar helemaal geen type voor. Ik gaf ze maar gelijk, want ik vond het zelf ook wel een beetje..
Maar na een mislukte poging gestopt te ziijn, heb ik het toch weer opgepakt. Ik dacht, als ik in het bejaardenhuis zit, heb ik er nog steeds spijt van. Met deze nieuwe kracht heb ik m’n rijbewijs gehaald, en heb al heel wat kilometers gereden samen met mijn man. En ook in het prachtige Oostenrijk. Dus zo zie je maar weer…………

Door: Angela

Angela

Tja, je kan ook teveel proberen, en dat dan na jaren blijkt dat het echt een beperking van je is.
Zoals bij mij met mijn communicatiestoornis. Jaren lang hebben ze gezegd dat ik het wel moest willen en dan iedereen het kan, dus waarom ik niet? Tja, niet iedereen met benen kan een marathon lopen, want er kan iets aan de hand zijn met die benen. Als ze in de gips zitten, zie je meteen dat het niet kan, maar als iemand gewoon kan lopen, denkt men al gauw dat als je maar genoeg oefent, dat je ooit de marathon kan lopen……….Zo ook bij mij, maar na 55 jaar heb ik gewoon voor mezelf geaccepteerd dat ik zo nu eenmaal communiceer en dat geeft me een hoop rust! Niks niet meer moeten willen, het IS gewoon zo!