Hoi Margreet,

Dank je wel voor je tip! Dankbaarheid is denk ik de stap naar geluk. Top dat je het ook zo ervaart en natuurlijk deelt!

Warme groet, Marian

Vaak voel ik me down en heb ik negatieve gedachtes. Mijn moeder stelde laatst voor om elke avond tien leuke dingen op te schrijven die ik die dag heb gedaan. Elke avond als ik dat doe – ook al was het een rotdag – voel ik me gelukkig. Eigenlijk heb je best veel geluksmomentjes op een dag ontdek je dan. Het helpt me enorm. Misschien is dit een tip voor anderen met negatieve gedachtes, depressie.

Groetjes, Margreet

Goedemorgen Puk,

Misschien wel ;-). Dank je wel voor je enthousiaste reactie. Leuk om te lezen!

Warme groet,
Marian

Hoi José, dank je wel voor je reactie. Wat leuk dat je me gaat volgen ;-). Op naar positviteit.

Warme groet,
Marian

Goedemorgen Janna,

Dank je wel voor je reactie. Het supermarkt verhaal ‘geldzorgen’ is van blogger Miranda Goedemans ;-).

Wat een mooie verhaal! Geloof, hoop en liefde altijd houden! Top, dank je wel voor het delen en wat een engel op je pad.

Warme groet,
Marian

Ik noemde vorige keer talloze mooie momenten. Uitspraken van mijn neefje en nichtje, mijn mam die me steevast op komt halen op de laatste moeilijke traptreden… ik ken er zóveel. Waarom ik ze eerder niet zag?
Ik denk dat depressie overschaduwt wat ons hart zegt. Het is alsof iets van buitenaf sterker is dan ons hart. Je hebt er geen invloed op zelfs niet al hou je nóg zó veel van je dierbaren.

En dan opeens… terwijl je met je ziel onder de arm in de wachtkamer zit, hopend op een toverdrankje van de dokter, dat je weer gelukkig maakt, zit daar een soort fee voor je, ook te wachten op een oplossing voor haar verstopte holten. Met een duidelijk verkouden stem, uit het niets, in de ijzige stilte van zo’n wachtkamer, staat ze opeene op. Ze vraagt of ze even naast me mag komen zitten. Dat mag. Haar woorden hoor ik nóg weerklinken in die stilte en het is intussen al meer dan een jaar verder. Ze zegt: “Meisje, mag ik voor jou bidden? ” Ik ben stomverbaasd, overrompeld en ik kijk haar, denk ik, exact zo aan. Ze begrijpt mijn vraag, zonder dat ik dat uitspreek en ze legt uit: “Soms hoef je iemand niet te kennen, om het leed te zien. Ik zie dat jij al veel te veel op je padje hebt gehad. Maar ik denk dat je geen hoop en geen geloof meer hebt. Ze vervolgde: Ik weet ook niet of er een God bestaat. Maar ik weet wél, dat als je ophoudt met hopen en geloven, je verloren raakt. Jij kunt het nu even zelf niet. Daarom bid ik graag voor je en hoop dat je deze wachtkamer straks uitwandelt en nadenkt over hoop. Over geloof. Als is het maar het geloof in jezelf”.

Bii de dokter binnen stamel ik iets van “Ik wist niet meer wat te doen. Maar net sprak ik een ook wachtend patiënt van u. En ze heeft mij eigenlijk al geholpen, geloof ik.
De dokter lacht en zegt: soms is wetenschap. de oplossing niet. Maar soms is de boodschap gewoon iets heel wezenlijks, wat je gewoon even was vergeten. Hij begreep dat ik nu even geen dokter meer nodig had.

Twee weken later kom ik haar, deze fee noem ik haar, weer tegen voor de supermarkt. Ze zegt: “Het gaat al wat beter he?” En dat gáát het ook.