Dagboek van een HSP vrouw in scheiding - deel 5 - Just Be You
Just Be You
Shares
Dagboek van een HSP vrouw in scheiding deel 5

Dagboek van een HSP vrouw in scheiding – deel 5

Ik rijd op de snelweg en heb een raar gevoel in mijn buik. ‘Mijn man achtervolgt mij’ geeft mijn intuïtie aan. Ik kijk in mijn spiegel, draai me in allerlei bochten of ik zijn auto kan ontdekken. Ik zie niets.

Intuïte en mijn verstand

Mijn intuïtie heeft haast en geeft dit even in een sneltreinvaart door, als een flits schiet dit door mij heen.

Mijn verstand is adrem en reageert al jaren op deze ‘signalen’. Mijn verstand heeft een graad en is cum laude afgestudeerd op het onderwerp: argumenteren. Zonder ook maar een enkele reden begint mijn verstand te ratelen:

  • Hoe kan hij je nu achtervolgen? Doe niet zo raar, hij zit op zijn werk
  • Je bent 25 jaar met hem getrouwd geweest, dat doet hij niet. Dat weet je toch wel
  • Waarom zou hij je willen achtervolgen, zo belangrijk ben je toch niet
  • Enz.

Ik schud mijn gevoel van mij af en vervolg mijn weg. Ik heb een afspraak met een mannelijke collega in het midden van het land.

De volgende dag zit ik veilig achter mijn buro als het woord ‘track en trace’ out of the blue in mij opkomt.

Huh?? Track en trace? Ik zal toch geen track en trace in mijn auto hebben?

Mijn verstand is vreselijk alert en heeft het druk en gaat er als een bezetene overheen: Nee, natuurlijk niet. Waarom zou hij dat doen? Hoe kom je nu weer op dat achterlijke idee? Je bent niet wijs.

Ik twijfel aan mijzelf en met name aan mijn gevoel maar de kleine puzzelstukjes in mijn hoofd beginnen langzaam samen te vallen. Ik heb nl. een roos van hem mogen ontvangen in de eerste paar weken dat ik weg was maar niemand wist waar ik zat.

Twijfel en paniek

Hoe kon ik dan, bij het naar buiten stappen van mijn onderkomen, een roos vinden? In mijn ogen onmogelijk ook aangezien mijn auto totaal niet in de buurt geparkeerd stond. Ik heb daar toentertijd niet zo over nagedacht maar nu… nu slaat de twijfel en paniek aan alle kanten toe..

Door de jaren heen gepokt en gemazeld én keer op keer bewijs gehad dat mijn intuïtie wel degelijk zeer goed is, besluit ik even op internet te zoeken of ik kan controleren of ik een track & trace in mijn auto heb. Dit is nog niet zo makkelijk. Ook de kosten zijn enorm hoog. Ik laat het erbij zitten, van mij mag ik gevolgd worden, ik heb niets te verbergen.

Enkele dagen later heb ik een afspraak met Arnoud over diverse dingetje. En ik? Ik vind het zó belangrijk om op ‘goede voet’ met hem te staan en te blijven dat ondanks dat ik oververmoeid ben door alles, instem met de afspraak.

Ik drink wat in mijn eigen huis als hij voorstelt om ergens anders wat te gaan drinken. Even raak ik in paniek want dan moeten we samen in de auto en stel dat ik niet meer wil? Stel dat ik teveel prikkels krijg? Ik ben al zo moe, heb eigenlijk totaal geen zin meer.

Weer naar een ander luisteren

De energie overvalt me enorm. Hoe kom ik thuis als ik echt niet meer wil? Ohhhh in stilte vervloek ik mezelf waarom luister ik nu niet naar mezelf maar weer naar een ander? Je raadt het al…, ik stem toe.

We stoppen even bij een winkel en als ik weer terug in de auto stap. Praat hij tegen me op een manier waarin ik tijdens ons huwelijk al een enorme hekel had. Ik schiet in stilte een dankgebedje naar boven dat ik daar ‘vanaf’ ben..

Arnoud zit (weer eens) op zijn praatstoel en kijkt me indringend aan, doet zijn zonnebril af en zegt (mij strak in de ogen kijkend): ‘Ik heb alles voor je overgehad, écht alles’ dan haalt hij nog aan dat diverse mensen gezegd hebben dat ze het zo raar vinden dat ik bij hem weggegaan ben.

Alles in mijn binnenste is als een vuurproef ontploft, ik word boos, verdrietig en vreselijk opstandig. En dit alles tegelijkertijd. Ik zeg niets en zeg dat ik naar huis wil en dat hij mij direct terug moet brengen. Verbazingwekkend doet hij dat. We kibbelen wat onderweg en in mijzelf herhaal ik dat ik dankbaar moet zijn omdat dit de bevestiging weer eens is waarom ik de stappen gezet heb die ik nu gezet heb.

Thuis gekomen, kalmeert hij mij en stapt over op een ander onderwerp. Uiteindelijk vervolgen we toch weer ons weg naar het terras waar we wat gaan drinken. Ik heb een unheimisch gevoel, er gaat iets gebeuren..

De onthulling van mijn leven volgt al snel…

<< Deel 4

Misschien vind je dit ook leuk:

About the Author Marian

Gepest op school, opgevoed zonder liefde met aan alcohol verslaafde ouders. Hierdoor was ik verlegen, onzeker, ik had totaal geen (zelf)vertrouwen. Ik was bang om ‘gezien’ te worden, ik had altijd het gevoel niet goed genoeg te zijn en sterk de goedkeuring van andere mensen nodig. Mijn moeder is in mijn armen overleden en dat was de turning point in mijn leven. Lees meer >>>

follow me on:
>