Just Be You
Shares

Mijn man wil contact, hij wil antwoorden op zijn vragen want daar heeft hij recht op vind hij. Hij wil met mij afspreken.

Ik merk dat ik blokkeer. Ik wil het niet, ik heb er geen zin in en totaal geen behoefte aan. Kan het ook nog niet opbrengen.

Ik geef aan dat ik nog even de rust en de ruimte nodig heb. Ik heb het druk met mijn werk en er moeten nog wat dingen af. We hebben op een zaterdag telefonisch contact en bespreken daarin een paar dingen. Arnoud vertelt iedere keer hetzelfde verhaal, dat ik oververmoeid ben dat hij zich al een tijd zorgen maakt enz. enz. Ik vraag of hij svp ermee wil stoppen want dat verhaal heb ik al zo vaak gehoord.

Overweldigd

Ik ben overweldigd, heb teveel prikkels, gewoon uit huis te gaan en mijn intuïtie te volgen heeft me zoveel energie gekost dat ik even bij wil komen. Ik geef aan dat ik echt nu niet wil afspreken en dat ik zondag een ‘marmotten’ dag neem. Een dag waarin ik onder de dekens ga, mij terugtrek in mijn holletje en dag waarin niets hoef. Hij heeft alle begrip (gelukkig).

Zondagochtend word ik redelijk vroeg wakker en zie dat de zon al schijnt en de lucht prachtig blauw is. Ik woon aan een watertje en heb nog geen enkele keer op mijn veranda gezeten en besluit direct mijn goede voornemens in de praktijk te brengen en te gaan ‘journalen’.

Gewapend met mijn laptop, thee, journal, en mijn telefoon vestig ik mij buiten en bedenk me dat dit echt een luxe is. Een luxe dat ik nergens rekening mee hoef te houden. Een luxe dat ik me dit kan permitteren. Dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn.

Ik twijfel of ik mijn telefoon aan zal zetten maar doe het toch. Ik zie een whatsapp van Arnoud binnenkomen maar besluit om deze niet te openen want ik wil in de flow blijven van deze prachtige ochtend en genieten van de zee van tijd die voor mij ligt zonder een enkele verplichting.

Met dat ik de telefoon weg wil leggen, komt (uit het niets) Arnoud als een gek mijn terras opstormen….. Mijn mond valt open, ik ben stomverbaasd. Ik voel me op één of andere manier erg klein worden en met name omdat ik zit en hij met zijn hele lange lengte als een briesende stier boven mij uittorent. Ik vraag hem wat hij komt doen.

Hij wil antwoorden en wel direct en ik reageer ook al niet op zijn appje.

Huhh?

Geen goed garen met te spinnen

Het appje komt toch net binnen? Ik heb toch gezegd dat ik een dag ging marmotten? Wat is nu het probleem?

Ik zie aan zijn hele houding en stemming dat er geen goed garen mee te spinnen is. Die energie wil ik niet binnen. Niet in mijn nieuwe huis. Ik schakel snel, pak de hondenriem, sluit alles als een speer af en zeg dat hij met mij mee moet lopen.

Als een onrustige beer die zijn prooi niet te pakken krijgt, loopt hij met grote boze stappen naast mij. We lopen tussen diverse bungalows dus kunnen onze stemmen niet verheffen. Ja dat kan wel maar we kiezen ervoor de mede bewoners geen getuigen te laten worden van onze vete.

Ik zie een paar ‘buren’ en begroet ze vriendelijk. Manlief daarentegen kijkt stuurs, nors en is vreselijk chagrijnig. Oh god, wat herken ik dit gedrag..

Op de parkeerplaats aangekomen stort hij zijn frustraties over mij heen. Hij wil antwoorden.
Waarom ben ik weggegaan?
Is er een ander?

Hij is het zat, wil dat ik mijn spullen pak en NU mee terugga naar huis daar kunnen we in alle rust praten en het samen weer proberen.

Proberen? Is hij gek geworden? Waar in het verhaal ben ik niet duidelijk geweest?

Ik word nijdig

Ik hakkel en stotter, voel me totaal overvallen door mijn verstoorde eerste rustige en zonnige Marmotten Dag. Ik zeg hem boos dat ik niet terugkom dat ik nog bij moet komen van alles en dat er geen ander in het spel is. Hij blijft zuigen, etteren, vissen en vervelend doen.

Ik word voor het eerst vreselijk nijdig en gooi er een paar krachttermen uit. Hij verwijt me dat ik zo gesloten ben als een oester en vraagt vervolgens of dit echt het einde is? Ik bevestig dit, waarop hij zich omdraait en wegloopt.

Ik vervolg, met hond, in tegengestelde richting de weg. Al snel roept hij mijn naam en komt met snelle passen aanlopen. Ik zie aan zijn gezicht dat er inmiddels een andere stemming zich van hem meester heeft gemaakt.

De milde variant dit keer.

We lopen samen op, ik word wat rustiger en deel mijn gevoel maar blijf wel bij mijn standpunt. Hij snapt het maar is vreselijk verdrietig. We nemen op de parkeerplaats afscheid waar hij nog vraagt of hij zeker niet even mee mag lopen voor koffie.

Huh? Nee natuurlijk niet! Ik wil rust, ik wil uit zijn energie maar dat laatste denk ik alleen maar, maar verwoord het niet.

Verbaasd en een beetje overweldigd door wat me zojuist is overkomen, wandel ik terug naar mijn huisje waarbij ik de buurvrouw weer tegenkom.

Ze vraagt me wie die man was, die net naast me liep. Ik vertel haar dat dat mijn aanstaande ex-man is en dat hij onverwacht en vreselijk kwaad bij mij langs kwam.

Ze kijkt me aan en zegt: ik vroeg me al af wie hij was want hij stond hier vanochtend al even..

Kan ik nog meer verrassingen krijgen op deze ochtend? Ik kijk haar aan en vraag verbluft wat ze bedoelt. Arnoud scheen al even in zijn auto op de parkeerplaats gewacht te hebben. Achteraf heeft hij dus zijn appje vanaf een paar honderd meter vanaf mijn huis verzonden.

Erger nog, de dag ervoor heeft hij er ook gestaan. Ze weet het 100% zeker want haar vader vroeg nog wie de nors kijkende man was en ze wist mij exact zijn auto te omschrijven.

Met een ontredderd gevoel leg ik de laatste meters op weg naar mijn huisje af. Is hij mij aan het stalken? Moet ik oppassen?

Ik weet niet zo goed wat ik er allemaal van denken moet en realiseer me dat dit nog wel eens heel lastig proces kan worden…

<< Deel 3

Misschien vind je dit ook leuk:

About the Author marian

Gepest op school, opgevoed zonder liefde met aan alcohol verslaafde ouders. Hierdoor was ik verlegen, onzeker, ik had totaal geen (zelf)vertrouwen. Ik was bang om ‘gezien’ te worden, ik had altijd het gevoel niet goed genoeg te zijn en sterk de goedkeuring van andere mensen nodig. Mijn moeder is in mijn armen overleden en dat was de turning point in mijn leven. Lees meer >>>

follow me on:

Leave a Comment:

Add Your Reply