Just Be You
Shares
Dagboek van een HSP vrouw in scheiding deel 3

Het is bloedheet.. ik heb de hele dag gewerkt en daar sta ik. Op de parkeerplaats van een bungalowpark. Mijn huis voor de komende maanden. Mijn auto is volgeladen en omdat het een auto-loos park is, kan ik niet met de auto voor de bungalow rijden maar dienen we met een bolderkar alles te vervoeren.

Voor aan het park, zit een terras. Op het terras zitten 5 mannen en ik zie ze kijken.. ik doe net alsof ik ze niet zie..

Ik pak een bolderkar met een zelfverzekerdheid die ik in de verste verte niet voel. Mijn verhuisdozen en wat losse spullen zet ik erin, vis de sleutel uit mijn tas en wil de start maken van de ca. 300 meter tocht. Iets te enthousiast maak ik een draai en daar ligt mijn hele huisraad over de parkeerplaats..

Zielig

Beschaamd, bezweet én moe raap ik als een gek alles bij elkaar. Ik voel mij 'zielig'. Zielig omdat er niemand bij me is die mij even helpt. Ja, toegegeven er is aan mij gevraagd: zal ik even helpen vrijdag? Ik heb dat allemaal lachend weg gezwaaid met de zin: ‘nee joh dat hoeft niet die paar dozen red ik makkelijk…’

Als HSP'er wil je niemand tot last zijn. Wat ik jammer vind is dat niemand door mijn masker doorgebroken is of althans niet de moeite heeft gedaan tot.. Ik voel me alleen, erg alleen, ontzettend alleen en al helemaal met al mijn spullen bezaaid over de grond..

Één van de mannen roept vanaf het terras grootmoedig: zo wijffie ben je eindelijk van hem af? (Wtf is het zo duidelijk?!) een ander corrigeert hem door te zeggen dat hij mij met rust moet laten omdat ik net aangekomen ben.

Ik huil zo vreselijk hard

Eenmaal in de bungalow, zet ik alles op de grond. Ik kijk in het rond en huil zo vreselijk hard dat ik bang ben dat ze mij over het hele park kunnen horen. Mijn verdriet komt met lange gierende halen.. ik kan niet meer stoppen.. waar komt dat ineens vandaan?

Ik besluit een douche te nemen om mijzelf weer op te frissen en hopelijk op te beuren. De tranen vermengen zich met de waterstralen. Ik leun tegen de douchewand en weet niet waar ik het zoeken moet van de intense verdriet wat naar boven komt zetten.

Ik heb geen idee hoe lang ik eronder gestaan heb. Daar sta ik onder douche, mijn eigen gevoel, mijn eigen beslissing en toch dat intense verdriet.

Het wordt écht tijd voor ME time met overzicht en rust. Na mijn tranendal sta ik verdwaasd in het rond te kijken. Ik voel me zo eenzaam, zó intens verdrietig. Ik wil vluchten, vluchten van mijn eigen gedachtes en gevoel.. Vluchten naar mijn oude en vertrouwde omgeving.

Ik spreek mezelf ernstig toe

Dan spreek ik mezelf ernstig toe en probeer de feiten op een rijtje te krijgen.

  • Het verdriet mag er zijn, ik heb grote stappen gemaakt. Ik mag er alleen niet in blijven hangen.
  • Tuurlijk kan ik mensen bellen maar dat heeft geen nut. Dit verdriet zit in me en ik moet er zelf doorheen, hoe moeilijk dat ook is.
  • Het was een lange dag. Ik heb gewerkt, het is bloedheet buiten, heb tegen de verhuizing opgezien, schaamde me voor wat betreft ‘het parkeerplaats incident’ en stond er een soort van ‘alleen’ voor. Allemaal prikkels en als iemand niet tegen teveel prikkels kan en ten gevolge daarvan alle energie uit mijn lijf onttrokken word dan is dat wel bij mij..

En daar, midden in de kamer en tussen de dozen, realiseer ik me dat dit allemaal elementen zijn voor een ware uitputtingsslag voor een rasechte hsp’er (puur omdat wij emoties zo ongelooflijk intens ervaren). Ik bedenk me dat ik ergere stormen heb doorstaan en besluit om met een doos tissues gewoon naar bed te gaan (ondanks het belachelijk vroege tijdstip en de rommel).

Slapen is bij mij altijd HET beste medicijn. Ik ben lief voor mezelf en geef mezelf gewoon toestemming.. De volgende dag sta ik vele malen monterder op. Ik ben blij en realiseer me dat ik gewoon weer even aan de nieuwe omgeving moet wennen. Ik kan terugrennen naar het verleden maar dat wil ik absoluut niet meer.

When you hit rockbottom, the only way is up
en zojuist heb ik mijn eerste schreden naar boven gezet! #trots

When you hit rock bottom, the only way is up

Misschien vind je dit ook leuk:

About the Author marian

Gepest op school, opgevoed zonder liefde met aan alcohol verslaafde ouders. Hierdoor was ik verlegen, onzeker, ik had totaal geen (zelf)vertrouwen. Ik was bang om ‘gezien’ te worden, ik had altijd het gevoel niet goed genoeg te zijn en sterk de goedkeuring van andere mensen nodig. Mijn moeder is in mijn armen overleden en dat was de turning point in mijn leven. Lees meer >>>

follow me on:

Leave a Comment:

Add Your Reply