Just Be You
Shares

Ik zit op een golfkarretje, de zon schijnt volop en fel, mijn 'chauffeur' krijgt, op dat hele korte stukje, drie keer telefoon en drie keer geeft hij hetzelfde antwoord: 'nee, we zitten helemaal vol. Sorry maar misschien kan je het bij ... (naam)... proberen'

Emoties

Ik voel een mengeling van dankbaarheid, zenuwen in mijn maag en keel, vermoeidheid, spanning, warmte, twijfel en dat circuleert als een constante stroom door mijn hele lijf. Ondanks dat ik tegen mezelf zeg dat het goed is (want dat heeft het Universum me toch laten zien? maar daar straks meer over) weet ik niet hoe ik deze mix van verschrikkelijke emoties onder controle moet krijgen. Ik besluit alles maar over me heen te laten komen. Ik heb geen andere optie maar jeetje wat heb ik het, onder de oppervlakte, enorm zwaar...

Een kleine week eerder heb ik tegen mijn man gezegd dat ik niet meer verder wil in ons huwelijk. De zwaarste, moeilijkste en meest energie vretende dag uit mijn leven. Wat ik NIET gezegd heb die bewuste dag is dat ik zo snel mogelijk uit huis wilde. Mijn accu is leeg, mijn hoofd maakt overuren en eenmaal de beslissing genomen, wil ik dit ook direct uitvoeren. 

Dat is een eigenschap wat ik mijn hele leven al bij mij draag. Mijn vader zei altijd: 'wat je in je kop hebt, heb je niet in je kont' wat eigenlijk wil zeggen zodra er iets in mijn hoofd zit moet er (het liefst a la minuut) aan worden voldaan en absoluut niet op een later tijdstip. 

Mijn gevoel niet negeren

Mijn man echter heeft het idee dat ik overwerkt ben, rust nodig heb (waar hij ook zeker gelijk in heeft!) en probeert mij ettelijke malen met allerlei 'feiten' een soort van te overtuigen dat ik het niet goed zie.

Dat we wel degelijk een goed huwelijk hebben maar dat ik te vermoeid ben om dat in te zien, dat hij zich al veel langer zorgen maakte om mijn gezondheid, dat hij wel zou verwachten dat er 'zoiets' zou gebeuren omdat ik op de toppen van mijn kunnen functioneerde.

En ik? Ik zeg niets, ik klap met ieder gesprek, met ieder woord meer en meer dicht en heb het idee dat ik tegenover een tribunaal zit waarvan ik mijn toeschouwers (lees: mijn innerlijke wezen of eigenlijk iedere vezel van mijn lichaam) moet overtuigen dat ik het WEL goed heb, dat ik mijn gevoel niet kan negeren, dat ik dit al JAREN voel maar dat het er niet uit durfde te komen..

Communicatie uitdagingen

Ik probeer in die paar dagen de gesprekken te vermijden maar dat kan natuurlijk niet. Ik heb hem de 'genade klap' toegediend. Het zwaard van Damocles laten vallen. ZIJN hele wereld in elkaar laten vallen.

Het benauwd me enorm.. ik kan letterlijk en figuurlijk geen kant op... (nu ik mij aan het verdiepen ben in mijn HSP-zijn weet ik dat sommige HSP'ers, ondanks dat wij gekenmerkt worden als zeer sociale personen, moeite kunnen hebben met communicatie.

Deze communicatie uitdagingen spelen met name als er heftige (negatieve) emoties in het spel zijn. Deze lawine aan emoties, in combinatie met de emoties van mijn man, werkt verlammend. Voor een HSP'er is dit een dodelijk combinatie, met name als er een conflict of een bedreigende situatie bij komt kijken, het lijkt dan of wij al onze sociale voelsprieten en empatisch vermogen volledig kwijt zijn.

Empathie is het kunnen voelen en begrijpen wat andere mensen voelen. Nu moet je weten dat mijn man last heeft van stemmingswisselingen en ik altijd bang ben dat hij 'ineens' enorm boos kan worden, achteraf was en is dit nog steeds voor mijn HSP-zijn een bedreigende situatie)

Via via is er een chaletje vrij op een camping MAAR deze is maar voor slechts 6 weken beschikbaar. Om exact te zijn maar tot 24 juni... 

Wet van Aantrekking

Géén enkel idee wat ik dan moet. Eerder die week had ik al een afspraak bij de eigenaresse (de vriendin van een vriendin). Ik voelde me redelijk goed. Chaletje is ok. Wat ik zie, is ruimte. Ik zie rust. Ik zie 'niemand om mij heen'.

De prijs valt enorm mee EN alles zit erin. Ik beloof haar te laten weten wat ik doe nadat ik het gesprek met mijn man gevoerd heb (ik voelde me gesterkt om haar al te kunnen vertellen van de op handen zijnde onheilstijding). In mijn achterhoofd echter de twijfel of ik het wel door zou durven zetten...

Durf ik dat wel? En waar moet ik dan na die 6 weken naar toe? Hoe zit het met mijn spullen? Hoe reageert mijn man? 

In mijn veilig haven (mijn auto) op weg naar mijn kantoor bedenk ik me dat ik enorm geloof in de Wet van de Aantrekking en dat ik altijd predik: 'zet de eerste stap en de volgende stap dient zich vanzelf aan' waarom geloof ik er nu zelf niet in?

Ik besluit de enorme sprong in het diepe te wagen in de rotsvaste overtuiging dat als ik deze stap neem dat de volgende stap zich echt vanzelf aandient. Deze chalet kwam toch ook 'ineens' op mijn pad? Ik besluit om het te doen en volledig mijn gevoel te volgen in het volste vertrouwen dat mijn gevoel mij de weg wijst. 

Ik heb de gore moed niet om mijn man 'face to face' te zeggen dat ik huis en haard 'voorlopig' verlaat. Ik durf het niet. Heb visioenen van het 'tribunaal-effect' en bang voor zijn stemming. Ik besluit enorm achterbaks (zo voel ik mij nog steeds) overdag mijn kleding in te pakken, de sleutel te halen en hem te bellen.

Voordat ik überhaupt de sneltoets op mijn telefoon aanraakte is mijn hart al duizend keer uit mijn lichaam geklopt... Het telefoongesprek valt mee. Hij begrijpt het. Hij vindt het jammer dat het zo moet of ik niet even naar huis kan komen om te praten.

Mijn verstand zegt ja mijn gevoel zegt NEE. Mijn man kan zelfs een banaan nog recht praten. Dat weet ik, dat heb ik de afgelopen 25-jaar al zo vaak meegemaakt en dat in combinatie met zijn overredingskracht en sterke persoonlijkheid/mening maakt mij inferieur aan mijn eigen gevoelens en verlangens.

Niet luisteren naar mijn verstand... doorzetten... praten kan je daarna altijd nog... geef jezelf de rust en ruimte... gun jezelf deze stap... als je het nu niet doet, doe je het ECHT nooit meer... ik bel op voorhand nog een (niet HSP-zijnde) vriendin.. zij wandelt al jaren het pad met mij mee en snapt geen ene reet van het feit waarom ik toch zo besluiteloos ben. Ik snap het ook écht niet. Zo ken ik mijzelf niet..

The Universe is good

Na 2 nachten in mijn nieuwe omgeving, zit ik op kantoor waarna ik in een 'flits' een ingeving krijg om het plaatselijke bungalowpark te bellen of zij misschien nog woonruimte hebben op korte termijn. Ik krijg de eigenaar aan de telefoon en hij vertelt me dat ze helemaal vol zitten dat er echter 1 bungalow vrij komt maar dat duurt nog even..

Ik vraag wanneer de bungalow vrij komt en hij antwoord: 24 juni...

24 juni? Ben je gek? Dat is onmogelijk! Dit is (voor mij) HET TEKEN dat ik op de goede weg ben en het sein/houvast waar ik naar op zoek ben... 

Ik bedank het Universum vanuit mijn tenen. Hoe is dit mogelijk? Ik moet chalet verlaten op 24 juni en er komt een bungalow vrij op 24 juni. 

Mijn dank wordt nog groter als ik naast hem zit in het golfkarretje en hem de bovengenoemde 3 telefoontjes hoor beantwoorden dat ze helemaal vol zitten.

Ik zit zenuwachtig met mijn handen op mijn schoot en hoor hem bellen. Na het laatste telefoontje, legt hij de telefoon weg. Kijkt mij van opzij aan en zegt: 'Rosalinde, ik heb je door de telefoon al gezegd dat ik deze voor je vrij zou houden, ik heb op je gewacht'. Hij knipoogt naar me en zet het wagentje stil voor de bungalow....

Geschreven door Rosalinde (pseudoniem)

Klik hier voor Deel I

 

Inspiratiegids 
Voluit Leven met Hooggevoeligheid

Leer vertrouwen op je innerlijke wereld en jezelf!

X

Misschien vind je dit ook leuk:

About the Author marian

Gepest op school, opgevoed zonder liefde met aan alcohol verslaafde ouders. Hierdoor was ik verlegen, onzeker, ik had totaal geen (zelf)vertrouwen. Ik was bang om ‘gezien’ te worden, ik had altijd het gevoel niet goed genoeg te zijn en sterk de goedkeuring van andere mensen nodig. Mijn moeder is in mijn armen overleden en dat was de turning point in mijn leven. Lees meer >>>

follow me on:

Leave a Comment: