Just Be You
Shares
Dagboek van een HSP vrouwn in scheiding JBY

Hij komt ongelooflijk vrolijk thuis en zegt dat hij blij is om mij te zien. Duikt de koelkast in en vraagt: schat wat wil jij drinken? En passant vertelt hij een anekdote over het werk en schuift met een blij gezicht aan, aan onze grote eettafel.

En ik?

Ik kan heel de dag al niet meer denken en voelen. De angst grijpt mij naar mijn strot.

Ik kan nog terug… ik hoef niet door te zetten… hij heeft geen idee…

Mijn buik en intuïtie laten me weten dat DAT niet de oplossing is. Dat ik dat al jaren intuïtief weet en voel maar dat mijn verstand iedere keer ‘de grote baas’ speelt. Mijn verstand zegt dat ik niemand pijn wil doen, dat het wel meevalt, dat ik niet moet zeuren. Dat ik mij niet gelukkig voel en zelfs leeg voel daar doet mijn verstand het zwijgen toe..

Ik ga tegenover hem zitten en lach een soort van zenuwachtig. Hij heeft het niet in de gaten. Jezus, hoe begin ik?

Een bitch

Dan gooi ik het er ineens allemaal uit. De woorden vallen over elkaar heen. Onsamenhangende zinnen maar ik zet door… ik zie zijn verbazing, de grote ogen, ik voel de ontzetting, verdriet en de paniek die zich van hem meester maken.

Niet kijken, niet kijken.. doorgaan met praten en dat doe ik..

Na mijn woordenwaterval kijk ik hem angstig aan. Waar ik bang voor was volgde direct.. de overredingskracht, de woorden, het onbewust mij schuldig laten voelen

Ik ben overwerkt, ik heb er nooit iets over gezegd, waarom heb ik er niet over gesproken, ik heb een ander… alles passeert de revue.

Ik hoor alles. Mijn maag knijpt zich samen en ik blijf maar in mijzelf herhalen; niet over laten halen.., doorzetten.., luister naar je gevoel, als je het nu niet doet doe je het nooit meer. Maar oh wat voel ik mij een eerste klas bitch. Als rasechte HSP’er denk ik natuurlijk aan ZIJN geluk en die van mij is van ondergeschikt belang, nou ja je kunt wel zeggen: helemaal niet van belang.

Tot op de dag vandaag weet ik nog niet waarom ik het toen (een dag voor zijn verjaardag) verteld heb. Ik voel mij zo’n bitch dat ik dat gedaan heb maar het moest er gewoon uit.

Schuldgevoel

In maart 2017 heb ik nl besloten dat het MIJN jaar zou worden. In mei zaten we samen aan de keukentafel, met het voeren van het moeilijkste gesprek uit mijn leven.

De eerste paar weken voelde als ‘bevrijding’ waarna de grootste klap kwam. Wat ga ik doen? Hoe moet ik mijn toekomstige dagen invullen?!?

Mijn man kon en wilde zich niet met het feit verzoenen en regelmatig ontving ik bloemen (voor de deur, op mijn auto, in kantoor).

En daar komt het… dat altijd en eeuwig knagende schuldgevoel want ik ben toch de foute vrouw? IK ben bij hem weggegaan. IK heb hem door een hel laten gaan (want oh jee wat heeft hij een enorm verdriet gehad… auw, dat doet zo’n pijn)

Wéken heeft mijn leven in het teken gestaan van schuldgevoel en angst. Angst voor wat mensen zullen denken & zeggen, angst voor de toekomst, angst dat hij nooit meer iets met mij te maken wilt hebben, financiële angst (ga ik het allemaal wel redden?)

Ik genoot niet meer van het leven, sloot mezelf op en sloot iedereen buiten. Weinig niet-HSP’er zullen mij begrijpen. Ten eerste heb ik zelf de keuze gemaakt dus dan moet ik toch niet zo moeilijk doen?

Verbinding

Sinds enkele dagen lijkt het alsof ik ‘wakker’ word.

Ik MOET iets met dat ‘HSP’ gevoel doen. DAAR ligt de sleutel.

Ik weet dat het om verbinding gaat. Ik heb moeite de verbinding los te laten. Diep in mijn hart weet ik dat ik de goede beslissing genaakt heb en ik weet ook dat ik een fucking goede intuïtie gevoel heb. Naar dat gevoel handelen is een tweede…

Want wat doe je als je gevoel je zegt dat de juiste beslissing maakt maar alle externe factoren ‘vertellen’ je dat je het niet goed doet?

Ik heb mezelf mee laten voeren met de stroom van zelfmedelijden en geluisterd naar mijn hoofd. Nu, nu ik me een beetje in aan het verdiepen ben weet ik dat door mijn sensitiviteit ik de (negatieve) emoties van anderen beleef als ware van mijzelf.

Ben ik egoïstisch nu ik aan mijzelf denk? Want als HSP’er kies je voor aanpassen en voorkom je gedrag dat schuldgevoel en schaamte veroorzaakt.

Ik zit midden in dit proces. Het is moeilijk om door te pakken en niet terug te rennen naar ‘de veilige haven’ wat dat ook mogen zijn.

Het enige wat ik nu kan doen is voelen en luisteren naar mijn intuïtie. Leven bij de dag en mijzelf weer op de rit te zetten….

Geschreven door Rosalinde (pseudoniem)

 

Inspiratiegids 
Voluit Leven met Hooggevoeligheid

Leer vertrouwen op je innerlijke wereld en jezelf!

X

Misschien vind je dit ook leuk:

About the Author marian

Gepest op school, opgevoed zonder liefde met aan alcohol verslaafde ouders. Hierdoor was ik verlegen, onzeker, ik had totaal geen (zelf)vertrouwen. Ik was bang om ‘gezien’ te worden, ik had altijd het gevoel niet goed genoeg te zijn en sterk de goedkeuring van andere mensen nodig. Mijn moeder is in mijn armen overleden en dat was de turning point in mijn leven. Lees meer >>>

follow me on:

Leave a Comment:

Add Your Reply